ในช่วงชีวิตของคนเรา ต่างมีสุขทุกข์ปะปนกันไป ในยามสุขเรามักมีความสบายอกสบายใจ มีความพึงพอใจในชีวิต สามารถยิ้มแย้ม โลกดูสวยสดใสน่าชื่นชม แต่เมื่อความทุกข์มาเยือนก็อาจทำให้เรารู้สึกเครียด วิตกกังวล ไม่สบายใจ ดูโลกช่างหม่นหมอง ไม่น่าชม

อย่างไรก็ตาม คนเราจะสุขหรือทุกข์อย่างเดียวคงไม่มี ดังนั้น หนทางในการคลายเครียดคงต้องขึ้นอยู่กับรูปแบบของแต่ละบุคคล และหนทางหนึ่ง ที่สามารถช่วยให้เราคลายทุกข์ได้ก็คือ การหาสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจ นั่นคือการค้นหาคนที่เรารักและเขาก็รักเรา จะเป็นเพื่อนหรือใครสักคนที่สามารถร่วมทุกข์ร่วมสุขได้ สามารถพูดคุย ปรับทุกข์ ช่วยเหลือเกื้อกูล ปลอบขวัญ ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน รวมถึงปรึกษาขอความคิดเห็น แนวทางการแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้เสมอ ก็จะเป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยให้มีทางออก มีคู่คิดให้เราได้พูดคุยปรึกษา ซึ่งจะช่วยให้เราสบายใจขึ้นได้ในระดับหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดหากเรายังไม่สามารถหาทางออกแก้ปัญหา หรือคลายความทุกข์ได้ เราคงต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญโดยเฉพาะ ซึ่งขึ้นอยู่กับความซับซ้อนของปัญหาที่เกิดขึ้น

หาเพื่อนที่ดีที่รักและเข้าใจไว้เป็นเพื่อนทั้งในยามสุขและทุกข์เพื่อที่เราจะได้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวและเราจะรู้สึกได้ถึงความรักและห่วงใยที่เราได้รับ

คุณว่าจริงไหม ว่าความรักเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ






คนเค้าว่า


ความรักเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ

ตู้ที่เดินตรงเข้าไปมักโทรได้เฉพาะหมายเลขฉุกเฉิน


ตู้ที่ใช้ได้มักต้องต่อคิวยาวเหยียด


แต่พอถึงคิวเราเหรียญกลับหยอดไม่ลงซะงั้น


กว่าจะเจอตู้ที่โทรได้จริงๆ ก็ต้องเดินหาจนเมื่อย


และเมื่อเจอแล้วก็ต้องเตรียมเหรียญไว้หยอดสม่ำเสมอ


ไม่อย่างนั้นคุยๆ ไปสัญญาณอาจถูกตัดขาดไป


ต่อใหม่เท่าไรก็ไม่ติด


เหรียญ ในที่นี้เปรียบได้กับ ความเอาใจใส่ การมีเวลาให้


เพราะถ้าเธอไม่มีทั้ง 2 สิ่งคอยหล่อเลี้ยงความรัก


สัญญาณของความสัมพันธ์ก็จะถูกตัดขาดในที่สุด


และไม่สามารถเรียกสัญญาณเดิมกลับมาได้อีก



ส่วนความเป็นเพื่อนนั้นเหมือนโทรศัพท์บ้าน คุยนานเท่าไหร่ก็ 3 บาท


คบกันแบบไม่ต้องลงทุนจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่ต้องต่อคิวใคร ไม่ต้องเดินหาจนเมื่อย


แต่ตอนสิ้นเดือนต้องจ่ายค่าบริการให้ตรงเวลาก็เท่านั ้น


ค่าบริการในที่นี้เปรียบได้กับ ความจริงใจ


ที่คนเป็นเพื่อนต้องมีให้กัน


อย่างไรก็ตาม เราควรบริหาร ค่าใช้จ่ายของความสัมพันธ์ให้ดี


อย่าเอาเงินที่มีอยู่ไปแลกเหรียญ


แล้วหยอดตู้โทรศัพท์สาธารณะจนหมด


กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าโทรศัพท์บ้าน


กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าอาหารของตัวเอง


มีความรักแล้วอย่าลืมเพื่อน


และเมื่อมีเวลาให้กับความรัก/มีเวลาให้กับความเป็นเพื่อนแล้ว


อย่าลืมที่จะมีเวลาให้กับครอบครัวและตัวเองด้วย.....